De kerstkaarten blues …

Tegen het einde van het jaar klimmen we bijna allemaal traditiegetrouw ‘in de pen’ om de mensen om ons heen iets toe te wensen en sturen we ze een kerstkaart. Dit jaar was ik wat laat, maar zijn de zestig kaarten naar familie en vrienden vandaag toch met een persoonlijke boodschap de deur uit gegaan. Die boodschap gaat dan over iets wat ik mijn familie en vrienden toewens of wat ze voor me betekenen en wat ik daarin waardeer. Even een moment van bezinning en bevestiging dus.

Maar zoveel mensen, zoveel wensen. Er is niet een wens hetzelfde. Thuis staan er meer kaarten op de schoorsteenmantel met alleen een naam dan met een persoonlijk bericht. Ook worden steeds vaker foto’s verstuurd van het gezin als kerstgroet. Per definitie krijgen alle geadresseerden daarmee dezelfde kerstwens.

Ik vraag me steeds vaker af wat de waarde is van het versturen van kerstwensen. Kerstwensen versturen is al heel oud. In de Middeleeuwen werden houtgravures uitgewisseld en het versturen van kerst- en nieuwjaarskaarten zoals we het nu kennen is begonnen in de 19de eeuw (bron: Wikipedia).

Het versturen van post is wereldwijd op zijn retour. De reclame van de uitgeprinte whatsapp en facebook kerstwensen is hilarisch en niet voor niets gunt PostNL iedereen een kerstkaart. Bij de decemberzegels krijg je zelfs een extra zegel voor een bijzonder iemand. Een mooi initiatief om ons weer aan de kerstkaart te krijgen.

En dan de zakelijke kerstkaart. De kerstkaart per post is op zijn retour en de virtuele bus loopt vol. Maar wat voor betekenis heeft dit eigenlijk? Mijn verbazing ontstond dit jaar toen ik een e-card kreeg van RoyalHaskoningDHV (afzender moc.vdhrnull@sgniliam). Want van wie krijg ik deze goede wensen eigenlijk? Of de kerstkaart van het Centrum Jeugd en Gezin waarin staat dat alle medewerkers me goede wensen toewensen. Wie moet ik dan goede wensen terugsturen? En op de kaart van de provincie Zuid-Holland kun je niet eens reageren (afzender ln.tnevehzpnull@teorgtsrek). Is het een kwestie van databases? Robotisering van aandacht? Van dezelfde provincie kregen we kerstwensen aan het adres van oud-medewerkers (geen zorgen ik heb de beste wensen doorgestuurd, alleen de afzender het provinciebestuur zegt ook niet zoveel).

Uiteindelijk blijkt namelijk rond deze tijd altijd dat de database niet op orde is, dat het een crime is om iedereen zijn “handtekening” te laten zetten, dat er heel veel (e-mail)adressen niet meer kloppen, … Kortom, in de zakelijke kerstkaartenmarkt valt nog een wereld te winnen.

Mijn kerstwens is dan ook … dat elke organisatie volgend jaar alleen kerstkaarten verstuurt als er tijd is om elke kaart van een persoonlijke boodschap te voorzien.

Of het nu een e-card is of een ‘echte’, neem de tijd om jouw relaties op die manier te waarderen. Elk mens krijgt namelijk graag persoonlijke aandacht en persoonlijke aandacht betaalt zich altijd terug. Mensen zullen zich jou (en jouw organisatie) moeiteloos weten te herinneren. Op die manier krijgt de kerstkaart weer waarde en investeer je in het sociaal kapitaal van de organisatie. Anders is het zonde van de investering in tijd, geld en moeite en niets anders dan een ingesleten gewoonte.

Miriam Notten